W ogromnej sali, w tłumie biesiadników, siedzących przy stołach pośród jadła, spotkałem dzieweczkę całą i piękną, mówiła mi: "Nic to, nic to, zobaczysz, że póĽniej wrócę jeszcze piękniejsza niż przedtem, niech minie tylko moment spłonięcia na stosie, a zobaczymy się tutaj. I wskazała, oby Bóg mi wybaczył, swój srom, a ja wszedłem i znalazłem się w przepięknej jaskini, wyglądającej niby rozkoszna dolina, ze złotego wieku zroszona wodą i pełna owoców, drzew, na których rosły syry w zasmażce."
I było to jakbyśmy znaleĽli się w rajskim ogrodzie, gdzie każda chwila jest pełna, na nowo i oddzielnie przeżywana, a który śmiertelni mogą oglądać tylko ukradkiem i nocą.
A ogród ten był pełen drzew i każda z roślin miała wiele owoców, ale nie chciało się ich zrywać, i tylko chodziliśmy wśród nich, wdychając ich różne zapachy. A pośrodku, z konarów najpiękniejszego drzewa zwisało ciało węża, ciężkie, jakby pogrążone we śnie. Na koniec znaleĽliśmy się tam, w miejscu, w którym ludzie byli tylko zjawami, duchami bez ciał cieniami. Ze środka biło seledynowe światło. I to zielone światło rozkładało wszystko na części, dzieliło na poszczególne fragmenty, kadłuby ludzkie, przenikało przestrzeń, wszystko zagarniając w siebie. I ciała stały się zjawami w wirtualnej przestrzeni, a poza światem nie było już nic, tylko zielona poświata i czarne cienie na ścianach w mroku.
We mgle, gdzieś z oddali dobiegały jak odległe echa pogłosy czegoś stukającego, co jakby łomocze, obija się o różne krawędzie. I narastał wciąż w ciszy ten monotonny szmer, jakby szum strumienia.
To było ciało, poddane swej żądzy, sobie tylko posłuszne, sobie podporządkowane, podległe tylko swojej woli, by poczuć się jeszcze bardziej dotkliwie. Wówczas ogarnęła nas nieznana władza, pożądanie - przeznaczenie, któremu nie potrafiliśmy się oprzeć. Odczuliśmy głód i pragnienie i nastąpiła w nas wtedy przemiana. Opadające opary ponownie odsłoniły zadrzewiony krajobraz. Wąż siedział na drzewie, jak symbol zła, od którego chcieliśmy uciec.
Ale skąd się tam wziął - czy uosabiał brak, jaki tkwi w naturze? - a może to ten brak sprawia, że świat istnieje.
To był Bazyliszek, wcielenie szatana, król wszystkich węży, podobny czarnemu kotu, albo kogutowi. Władca ciemnych sił, jeżeli one istnieją. A jeśli się tak zdarzy, że ktoś jest na jego usługach i odda duszę diabłu i daje mu sobą powodować, co będzie mu udowodnione, trzeba by był oskarżony o czary. I jako czarownicę należy sądzić, a poprzez spalenie na stosie ogniem wygnać demony z jej ciała.
"I najgorsze nastąpiło, kiedy znaleziono czarnego koguta przy dzieweczce, czarnej i pięknej niby kot tej samej barwy i nazwano ją czarownicą i pseudo apostołem i wszyscy rzucili się na nią, by ją ukarać.
Chrzciciel ściął jej głowę
Abel poderżnął gardło
Adam wypędził
Nabuchodonozor ognistą ręką napisał na jej piersi znaki zodiakalne
Eliasz porwał do ognistego wozu
Noe zanurzył w wodzie
Lot zamienił w słup soli
Zuzanna oskarżyła o lubieżność
Józef zdradził z inną
Ananiasz wepchnął do pieca
Samson zakuł w łańcuch
Paweł wychłostał
Piotr ukrzyżował głową w dół
Stefan ukamienował
Wawrzyniec spalił na ruszcie
Bartłomiej obłupił ze skóry
Judasz wydał
Klucznik spalił
Piotr wyparł się wszystkiego.
Potem rzucili się na to ciało i ciskali weń łajnem, puszczali wiatry na twarz, oddawali urynę na głowę, wymiotowali na łono, wyrywali włosy, bili po pośladkach rozżarzonymi łuczywami(...) Ciało dziewczęcia, niegdyś tak piękne i słodkie, teraz ulegało unicestwieniu, rozpadając się na kawałki, które trafiały do szkatułek i relikwiarzy z kryształu i złota."
"I oto o śmiertelnym ciele człowieczym, o jego cierpieniach i gniciu wiedziałem wszystko i niczego się już nie lękałem."

(Wszstkie cytaty pochodzą z książki Umberta Eco" Imie rozy")